De dolle dwergen deel 10 In de vroege ochtend was er eerst
een spoedvergadering in het kabouterbos van Papopel.
Daarna zou Gijnoog doorgaan met zijn relaas over de beleefde avonturen met zijn drie vrienden. Het was uitzonderlijk druk in het kabouterdorp. De zon keek juist over de horizon en liet zijn eerste gouden stralen langs en door de bladeren van de bomen schieten. Het zou weer heet worden deze dag. Iedereen was present en deze maal buiten alle kabouters en Maya de Boomfee, Bruinmuis en Rossy waren ook vele vogels, konijnen, enkele hazen en vermagerde eekhoorntjes toegestroomd zelfs de vlaamsegaai was aanwezig. Repel stond op en begon zijn toespraak. Vandaag zijn we hier bijeen gekomen op verzoek van veel verschillend pluimage groot en klein en trouwe viervoeters die ons kabouters altijd helpen in tuinen en boomgaarden om deze vrij te houden van het teveel aan insecten, die tevens een welkom hapje voor onze vogelvrienden en hun kinderen zijn. Op het moment is er een ernstige nood ontstaan. Door het gebruik van bestrijdingsmiddelen tegen deze insecten door tweevoetige drie ellen lange medebewoners, ook wel" mensen" genoemd. Er is een ernstige voedselschaarste ontstaan door hun egoisties onverstandig handelen. Vele van ons zijn ook aan vergiftiging overleden door het eten van vergiftigde insecten en planten. Ook de insecten die we niet kunnen missen voor het bestuiven van bloemen, groenten en fruitbloesems zijn zelfs met uitsterven bedreigd. Het ergst zijn de bijen getroffen. Een oorverdovend gegons klonk even op van de overgebleven instemmende bijen. Ook voor jullie, graan en alleseters is er een probleem ging Repel verder. De mussen en merels hebben het slecht de dag van vandaag. De Mens is zo " beschaaft en net geworden dat er nergens nog een korstje brood of hapklaar aardappeltje meer te vinden is. Alle voedselresten gaan niet meer in een voederhuisje voor vogels, maar gaat voortaan netjes in zogenaamde compostbak die goed afgesloten zijn. Wat rond slingert zijn lege blikjes en plastikflessen en potten die we helaas niet kunnen eten. Stonden er vroeger overal nog wilde bramen, appel- en notenbomen, kerselaars en pruimen, nu is alles overal schoon gemaakt en gekapt. Voortaan staat alles in grote afgesloten tuinen of glasdichte kassen waar machines rond rijden met bestrijdingsmiddelen. Vaak hangen er vogelnetten en zijn er mollenklemmen bij tientallen. Wij zijn dus afgedankt door die menselijke tweevoeters als nuttige tuinonderhouders en eigenlijk ter dood veroordeeld. In elk geval zijn we werkeloos geworden en hebben we bijna niets meer te eten. De beste mensen hangen s' winters vetbollen van zeer ongezond afval vet en met behandelde zaden tegen bederf aan touwtjes waar jullie kostmisselijk van worden. Ze doen het niet expres, denk dat maar niet! Ze zijn zo onnozel dat ze ook zelf bewerkt voedsel eten. Al wat ze eten is ook min of meer bespoten met vergif, alleen is het mooier verpakt en wordt niet aan een touwtje voor het raam gehangen. Een derde van die tweebeners die op deze plek wonen zijn er al ziek, gebrekkig en ongelukkig van en klagen over allerhande kwaaltjes die ze vroeger niet kenden. Zij hebben als geneesmiddel niet het juiste geneeskruid gevonden, maar er een soort ziekteverzekering tegen afgesloten die niet echt schijnt te werken, maar waar wel de ene mens rijk en de ander arm door kan worden. Hoe dat precies werkt weet ik ook niet, maar de meeste mensen vinden het goed werken en doen dan ook verplicht geheel vrijwillig mee voor hun welzijn op aanraden van geleerde politici. Een oplossing hebben wij kabouters niet voor dit ernstig probleem, misschien moeten we maar vertrekken zoals de ooievaar en andere trekvogels, maar waarheen? Ik verzoek jullie er over na te denken en het op de volgende vergadering de komende week voor te leggen. Misschien zijn er ook kleine menselijke tweevoetertjes die een oplossing weten, ik heb horen zeggen dat die soms nog een gezonder verstand hebben dan de oude drie Ellers. (Een el = 58 cm) Hun gevonden oplossing kunnen ze dan onder reacties schrijven voor behandeling in de komende vergadering. Ik besluit deze vergadering met de kaboutergroet "Leven de Natuur tot aan zijn laatste uur" Repel ging zitten het werd even rumoerig en Gijnoog trok zijn piratenlapje voor zijn rechteroog recht om beter te kunnen vertellen en stak van wal. Stilte, stilte als-het-U-belieft. Thl auteursrechten voorbehouden volgens de wet |