Sinterklaas wordt oud

 

Nieuwetijdsprookjes

Kinderverhalen
Nieuwetijdvertelling door Thl

Druilerige valt de regen gestaag omlaag uit dikke grijze wolken. Het is echt Hollands herfstweer. Een ijzige wind waait om de plaats waar Sinterklaas en zijn zwarte Pieten het heerlijke avondje voorbereiden voor de Nederlandse kinderen. Sint schrijft in het grootte boek, hij moppert en gooit weer een ballpoint naast zijn stoel op de grond, waar intussen al een aardige hoop van die wegwerppennen liggen. Er gaat toch niets boven een potlood en een puntenslijper zo mompelt hij. Zijn Verrassingspakketjespiet schrikt van de rollende en vallende pennen uit zijn hazenslaap en vraagt geeuwend aan Sint of al die pennen in een verrassingspakket moeten en wie de gelukkige dan wel mag zijn. Sint kijkt op van zijn boek en schiet in een schaterlach, daar zeg je wat Pieterman, geef ze maar aan oudere kinderen, samen met een potlood en een puntenslijper.
Van het lachen was zijn bril van zijn neus gesprongen en tussen de pennen gaan liggen. "Moet die bril er ook bij"? Vroeg de Verrassing pakketjes Piet die nu helemaal wakker was geworden. "Geen grapjes Piet", zei Sint streng," waar is mijn bril", Sint stond op en ging daarbij boven op zijn bril staan, die een knisperend geluid liet horen. Piet die de bril van Sint op wilde rapen kon juist op tijd zijn hand terug trekken om blauwe vingers te voorkomen." Alle misbakken pepernoten "riep de Piet, die bril past U niet meer Sint, U hebt er een totaal ander model van gemaakt". Sint keek beteuterd, maar zag zelf niets van wat hij gemaakt had. Tot zijn ontsteltenis kwam hij tot de ontdekking dat hij zijn reserve bril vergeten had, die lag nog in Spanje! En aangezien daar een grote geldcrisis was kon hij zijn bril wel vergeten. Hij had nog juist voor zijn Bakpieten deeg voor pepernoten en speculaaspoppen kunnen kopen. Voor de Nederlandse kinderen zou het dus echt geen vette pot worden dit heerlijk avondje. Om over de Spaanse kinderen maar niet te spreken. Intussen waren alle Pieten rond Sint samen gestroomd om zijn nieuwe omgebouwde bril te bekijken. Je snapt wel hoe er gegiecheld en gelachen werd! Sinterklaas stoorde zich daar niet aan en ging waardig op zijn troon zitten en vroeg om stilte. Stilte riep hij met de stem die bij een heilige man hoort.
Hij begon zijn toespraak om de Strooipieten in deze heel nare en nieuwe situatie, hun aanpak van de komende werkzaamheden uit te leggen. Mmm, hm, omdat er alom in de wereld een grote geldleencrisis is ontstaan door verspilling, moeten wij een voorbeeld zijn van eenvoud bij het organiseren van dit heerlijk avondje, ik heb immers honderden jaren ervaring met het weggeven van de simpelste tot de allerduurste cadeaus, zonder te lenen, te werken of er armer van te worden! Ook op het gebied van gezondheid mag ik met bescheidenheid zeggen superieur te zijn, kijk maar eens hoelang ik al gezond rondloop! Daarom beste Pieten, maar vooral ook omdat ik de goede en kwade kinderen, de grootte en kleine in mijn boek dit jaar niet kan onderscheiden vanwege mijn toch iets of wat slechte ogen en door gemis aan een goede bril, vraag ik jullie het volgende te doen dit jaar:
Alle kinderen, stoere en minder stoere, krijgen pepernoten en taaimannen en andere onzinnige vormen van natuurlijke kwaliteit! (Dat betekent: Zonder dat deze kleur-, conserveer- en kunst zoetstoffen bevatten en heel matig vetten, suiker of honing). ( Als je op deze manier je hele leven natuurlijk voedsel eet en drinkt, kun je misschien wel even oud worden als ik, zonder ziek te zijn. Dat wil niet zeggen dat je daardoor even heilig kunt worden, zei Sinterklaas. Voor de liefste en wat verlegen types geven we naast de pepernoten en speculaaspoppen, een cadeaubon voor een JUDO cursus van minimaal drie jaar. Zodat deze kleine groep al heel snel geen last meer hebben van de vandalen die graag pesten.
De vaders geef je een figuurzaag en wat triplex, zodat ze een treinstel kunnen maken voor en met de jongens. Natuurlijk hebben ze ook recht op wat snoep en een kleurboek. De vaders kunnen hun overdreven luchtkasteel op wielen inruilen voor een elektrisch vervoermiddel, zodat we met zijn allen weer zoals het hoort, schone lucht kunnen inademen als we onderweg zijn en genieten van heerlijke boslucht en daardoor van een betere gezondheid. Op die manier kan ik ook nog wat langer de kinderen verrassen op 5 december, want zoals het er nu aan toe gaat voel ik mijn einde naderen, mijn Sinterklaaslongen piepen al. Verder: ”De meisjes krijgen een leuke lappenpop-knuffel met zelf te maken kleertjes. Kleurboeken en potloden.
Voor de moeders is er de lappenmand en een boekje, hoe blijf ik uit de lappenmand, plus een doosje met alles erin om het gezellig te maken in hun gezinnetje. Tot slot zei Sinterklaas, "laat ik nooit meer merken dat er nog een van de kinderen door een van mijn pieten in een zak wordt gestopt, dat is tegen de mensenrechten voor kinderen, is mij duidelijk geworden" en daarbij liet hij zijn strenge blik over de Pieten gaan, die dat heerlijk speeltje tussen hun vingers voelde ontglippen. De andere dag ging Sint een school bezoeken en vergat zijn Verzorgingspiet te raadplegen voor hij vertrok. De kinderen waren niet tot bedaren te brengen bij zijn binnenkomst in de school.
Daar stond Sint op zijn sloffen, geen staf, maar een roede in de hand, zijn mijter achterstevoren op zijn hoofd, met een donkere zonnebril, boven zijn lange zilveren baard. Geen van de kinderen was bang geweest tijdens dit bezoek. Sint was vergeten zijn Pepernootpieten mee te nemen! Morgen zou hij ze sturen om hier alsnog wat lekkers uit te strooien. Stiekem legde hij twee knopen in zijn zakdoek om zijn belofte niet te vergeten. Ja, Sint Nicolaas wordt oud, veel te oud! "Sinterklaasje kom maar binnen met je knecht, want we zitten allemaal even recht. En strooi ons wat lekkers in een of andere hoek".

Tweede Hoofdstuk
De dappere Verzorgingspiet Sinterklaas wordt oud. Vervolgverhaal geschreven door Thl.*** De Verzorgingspiet was heel verdrietig dat de bril van de Sint was verongelukt. Hij nam zich voor een nieuwe bril uit Spanje te laten bezorgen. Hij dacht er zelfs even aan hier ter plaatse een bril te kopen. Maar hoe krijg je de Sinterklaas bij een brillenspecialist zonder dat hij dat zelf weet? Nee! Dat zou niet gaan. Pieterman besloot dan ook om maar een paar dagen te wachten op een bericht uit Spanje. Daarna zou hij verder zien wat hij kon doen. De volgende dag al stond Pieterman ongeduldig voor het postkantoor, het was niet eens geopend. "ik ben veel te vroeg" zo dacht hij, "maar beter wat te vroeg dan wat later". Het postkantoor was heel dicht bij de school en het was bijna negen uur. Al gauw stond pieterman midden in een groepje school kinderen die langs kwamen lopen. Begonnen spontaan te zingen; " strooi ons wat lekkers in een of andere hoek" Pieterman had gelukkig zijn standaard strooizak bij zich en deed een haal en de pepernoten en taaimannen vlogen over de stoep...met een gejuich van jewelste gingen de kinderen verzamelen en propten hum monden en zakken vol. Ze waren zo druk bezig dat Pieterman zich uit de voeten kon maken zonder dat de kinderen het gemerkt hadden. De zwarte Piet wiste zich het zweet van zijn voorhoofd. Morgen zou hij het nog eens proberen na negen uur, dan was het postkantoor misschien wel open

Thl24-11-2011 23:08 De volgende morgen besloot de Verzorging Piet eerst zijn gewone werkjes te doen voordat hij naar het postkantoor zou gaan. Hij maakte zijn voormiddag vol met het wilgen van een knot, hij bedoelde natuurlijk het knotte van een wilgenboom. Dat was best zwaar na een hele nacht over de daken van weer een andere wijk om schoenen en laarsjes te vullen. De strooi Pieten hebben het dan veel drukker dan hij. De verzorging Piet hoeft enkel voor Sinterklaas te zorgen. Maar een Sint zonder bril, dat is echt als een bittere pil... Gelukkig weet zijn paard aardig de weg op de daken, ook al is het weer een jaartje geleden dat het hier langs ging. Paarden staan veel liever in de weide. En een Piet staat liever op het dak dan wilgen te knotten, maar er is nu eenmaal geen ander werk meer door de bezuiniging, en de wilgentakken dienen nog steeds om een ouderwetse degelijke roede te maken! Die zo af en toe wel eens nodig blijkt, gelukkig zeer zeldzaam. Intussen naderde de verzorgpiet de deur van het postkantoor, alle pepernootpoppen nog aan toe, mompelde hij en las het briefje op de deur van het postkantoor, daar stond in grote letters: WEGENS ZIEKTEN 24 EN 25 NOVEMER GESLOTEN. Dat is helemaal van de mooie, ik ga maar weer pepernoten strooien. Langs de regenpijp ging hij het dak op en verdween uit het zicht.

Thl25-11-2011 22:35 Verzorgingspiet, Pieterman, was vandaag helemaal zijn geduld kwijt, hij wilde niet langer wachten. Morgen zou de zondag zijn een vrije dag en op maandag moest hij maar afwachten of die postwinkel open zou zijn. De vorige nacht had hij zijn hele reserve pepernoten gestrooid uit frustratie. Onder in de zak zat zijn opvouwfiets voor noodgevallen. Vroeg in de morgen haalde hij de fiets eruit en trok het voorwiel en stuur op zijn plaats, vergrendelde de zaak en sprong erop, hij liet een schreeuw en kwam erachter dat hij het zadel in de zak had laten zitten. Ik hoorde hem van alles zeggen over aangebakken taaimannen en duizenden pepernoten. Daarna zette hij het zadel er op en draaide de vleugelmoer stevig aan, sprong er opnieuw op en daar ging hij. Ja, een pietenfiets is geen gewone fiets zag ik al heel snel, na enkele tientallen meters ging hij razend snel en aan het einde van de weg in het dorp kwam hij warempel van de weg en verdween rakelings over het eerste huis scherend op de hoek van de volgende straat. Nu begreep ik wat een Pietenfiets kan. Ik ben benieuwd of ik de verzorging Piet nog ooit terug zal zien, maar dat zien we een andere dag wel weer

.Thl26-11-2011 23:42 De reis verliep spoedig, toen hij echter laat in de voormiddag door Parijs vloog had hij geen rekening gehouden met de Eiffeltoren die daar hoog opsteekt. Hij zat zich te vergapen aan al het verkeer onder hem en de feestverlichting die er aan was, "alle Pepernoten" riep hij uit, "wat mooi". Op het zelfde moment dat hij de Eiffeltoren naderde om hem van wat dichterbij te bekijken kreeg hij een klapband, slingerde door de lucht en kwam op de boven verdieping van de toren tussen de feestverlichting te recht. Versuft ontdeed hij zich van de nog knipperende feestverlichting die hem omhulde en voelde een grote bult op zijn voorhoofd groeien, "oei, alle speculaas poppen" kreunde hij. Maar veel tijd kreeg hij niet om na te denken, hij werd in zijn pietenkraag gegrepen door twee politieagenten die juist boven de ronden deden. Ze keken naar zijn fiets en de klapband:" veel te snel gereden" zei de een, en de andere vertelde: "met de fiets mag je helemaal niet de Eiffeltoren op, levensgevaarlijk". Het kostte de verzorging piet na veel praten en uitleg toch nog zeven knipjes in zijn rijbewijs. Daarna haalde hij zijn reserveband uit zijn zak en legde deze vakkundig om het wiel, keek of de politie weg was en reed kei hard de trap af en in de bocht van de trap gewoon rechtuit de lucht in Pffffssssst ging het. Tegen de avond zat hij al in Madrid. Morgen zou hij de bril van Sinterklaas daar ophalen. Wat zou men daar naar hem opkijken!

Thl28-11-2011 19:12 Na goed geslapen te hebben bij een Pieterman die al enkele jaren niet meer het dak op mocht door een ongelukje met een wankele schoorsteen waarmee hij naar beneden was gevallen. Hij had nog geluk gehad dat de schoorsteen onder lag bij het vallen, als dat andersom was geweest zou deze Pieterman het niet overleefd. De volgende morgen keek hij zijn fiets even na op eventuele foutjes, sprong er op en reed braaf zoals alle fietsers dat normaal doen naar het Sinterklaashuis. Daar waren alle pieten die niet mee waren gegaan naar Nederland aan het werk, zelf speelgoed maken. Het was een lust om te zien alles maakte ze van echt hout, de mooiste poppenhuizen, wiegjes, winkeltjes en zelfs een complete houten trein. De Pieten deden nu wat vroeger de arme vaders vroeger thuis voor hun kinderen knutselden toen ze nog niet gestrest waren van carričre maken. Niemand had tijd voor de Verzorgingspiet die naar de werkkamer van de Sint ging. Daar, daar lag de reserve bril.! Snel pikte Pieterman hem in en verdween weer naar buiten even stil als hij gekomen was. Het kon hem geen sikkepitje en ook geen pepernoot schelen dat ze hem niet verwelkomd hadden als held. Hij stapte op zijn fiets nam een spurt en daar ging Pieterman weer de lucht in en verdween spoorloos tussen de wolken. Na een uurtje zat hij tussen een dicht wolkenveld en hij moest wat hoger gaan fietsen om de juiste richting te kunnen bepalen. Zelfs boven op het wolkendek ging het fietsen moeilijker. Hij had helaas geen regenbanden om even te verwisselen, en deze plakte erg aan het wolkendek waardoor Pieter al gauw erg moe werd. Gelukkig kwam hij in een gebied met mistbanken. Pieterman stapte van zijn fiets, grinnikte even en plofte van vermoeienis op de mistbank om even uit te rusten. Zijn fiets had hij tussen twee kleine opkomend stapelwolkjes gezet, doch voor de zekerheid hield hij het stuur toch maar vast, je kon nooit weten! Want wat zou er gebeuren als hij zijn fiets kwijt zou raken? Daar durfde er niet aan te denken, hij zou dan vast op een ongewenste manier naar beneden gaan. Over een kwartier zou hij weer vertrekken.

Theo op 30-11-2011 22:43 Pieterman was even in slaap gesukkeld van vermoeidheid, gelukkig had hij zijn fiets steeds vastgehouden tijdens zijn dutje. Toen hij wakker werd en even verbaasd rond keek waar hij was, wist hij al gauw dat hij op een mistbank was gaan zitten om uit te rusten. Hij had helemaal geen uitzicht op dit moment door de dichte mist en daarom besloot hij maar in de richting te rijden zoals zijn fiets stond. Even keek hij of de bril van de Sint nog op zijn plaats zat en trok zijn fiets tussen de twee stapelwolkjes uit die intussen al flink gegroeid waren. Hij sprong op zijn fiets die spontaan iets door de wolken zakte onder zijn gewicht. Door stevig op de pedalen te trappen was hij weer spoedig op de goede hoogte. Helaas na een uurtje werd hij weer moe en moest uitrusten. Hij leunde tegen een grote stapel wolk die klam en koud aanvoelde en overdacht dat hij met zulk slecht weer niet aan zou komen voor 5 december. Droomde hij, of hoorde hij daar een blazerige stem die hem toesprak: "Hč Pieterman ben je nu al weer moe, dat gaat zo niet goed! Waarom probeer je met een fiets over de regenwolken te rijden? " Pieterman spitste zijn oren en werd er bleek van en dat gebeurde niet zo gemakkelijk, hij keek rond maar zag niets, een spook"! Wie ben jij?" ik heet Jan" zei een hese stem. Pieterman had het niet meer en werd bang, "Waar zit je ergens ik zie je niet" zei Pieterman. "Ik ben onzichtbaar" zei de stem," nooit van Jan de Wind gehoord?" Pieterman haalde opgelucht adem. Wat liet je me schrikken Jan, gaf Pieterman terug en vertelde aan Jan de Wind zijn problemen. Dat hij dacht niet op tijd in Nederland aan te komen om Sinterklaas zijn reserve bril te brengen, zodat die zijn paard weer kon zien staan en zo weer zonder gevaar over de daken zou kunnen rijden, om speelgoedjes voor arme kinderen in hun schoenen te doen. Jan de Wind moest even gieren van de lach Woeiiiiii vujiiiii," Over de daken rijden om iets in de schoenen van kinderen te doen, Schoenen staan toch altijd gewoon op de grond met voeten erin!" Pieterman stond voor gek, maar wilde het Jan niet uitleggen, Jan zou het vast en zeker niet begrijpen. "Goed", zei Pieterman, "maar ik zit ermee". "Maak je geen zorgen beste Pieterman" zei Jan de Wind ik moet toch naar het noorden om een leuke storm te maken daar, ik zal je wel helpen. Ik ga wel bij je achterop." "Hé ja" zei de Verzorgingspiet "dan moet ik nog zwaarder trappen"! Doch Jan de wind zat al achterop. En zo gebeurde het dat de Zwarte Piet de wind mee kreeg. Hij stapte op de fiets Jan de Wind zat achterop en blies WHO ooi woeziiiiiiii hem in de rug, weldra kwamen ze helemaal los van het wolkendek dat hier en daar zelf aan flarden geblazen werd. Zo een hoge snelheid had Pieterman op zijn fiets nog nooit gehaald. Hij had heel veel moeite om niet van zijn fiets te vliegen en deze op koers te houden. Weldra dook de top van de Eiffeltoren met zijn feestverlichting voor Pieterman op en Jan de wind deed de feestverlichting flink heen en weer slingeren. Pieterman was er nu zeker van dat hij op tijd bij zijn baas zou aankomen.

Thl01-12-2011 23:02 Pieterman begon koude oren te krijgen van Jan zijn geblaas, Woeiiiiii ging deze verder "alle kliknagels zijn nog niet voldoende los geroest in deze driedubbel overgeschilderde oude stalenreus, maar eenmaal zal de tijd komen dat ik hem omver blaas! Niets kan mij en de tijd weerstaan op de duur" snoefde Jan. Met een boog gingen ze er omheen dankzij Pieterman die het stuur krampachtig in de hand hield en op tijd de bocht inzette. Na een half uurtje leken ze een hele grote schijnwerper tegemoet te vliegen. Wat een licht daar in de verte! Je begrijpt het al, ze naderde België dat in zijn geheel verlicht was, alsof energie van kerncentrales gratis is. Als oplichtende lijnen kwamen alle verlichte snelwegen bij en langs en over elkaar, duizenden lichten langs de weg! Daarbij kwam ook de verlichting van alle auto's die daar reden.
Het leek wel een prachtig aangetuigde kerstboom waarvan veel te vroeg de verlichting aan was. Hier was niets te zien van een crisis, maar Pieterman wist dat Sinterklaas ook in België heel veel werk ging hebben met alle schoenen vullen, vooral de strooipieten hadden minder werk op die gevaarlijke, vaak met leien belegde daken. De hemel klaarde op en Jan de Wind zuchtte dat hij van de fiets ging springen, daar hij ietsjes terug nog wat te doen had. Pieterman zou zich zelf weer kunnen redden door gewoon stevig door te trappen. Zwartepiet dankte Jan de Wind voor zijn hulp en beloofde hem wat in zijn schoenen te doen als hij niet vergat die onder de schoorsteen te zetten als hij weer thuis was.
Vanuit de verte hoorde Piet Jan de Wind nog juist brullen van het lachen. Woeiiiiii schoei zettesssssss fluwiiiiiiii. Met groot gemak gleed de knecht van Sinterklaas door de lucht en hij kreeg weer pedaalplezier in zijn fietstochtje. Na een half uurtje was hij boven de havenplaats aangekomen waar Sinterklaas met al zijn Pieten met de stoompakboot was aangekomen. Hij remde af om tussen de auto's zacht op de kadeweg terecht te komen. Handig stuurde hij in de richting van een groot schip dat verankerd lag aan een dikke meerpaal en waarvan de patrijspoorten verlichten waren. De stoomboot uit Spanje... Hoera! Het was hem gelukt.

Thl02-12-2011 22:58 Beste kinderen, jullie weten natuurlijk wel dat je nooit te vroeg moet juichen. Je verkoopt het vel van de beer niet voor je hem geschoten hebt zeggen ouderen wel eens! Pieterman was zo blij dat hij geslaagd was, dat hij er een beetje wild en onoplettend door ging fietsen. In Plaats van netjes af te stappen om de loopplank naar het schip op te lopen. Nam Pieterman een grote bocht en reed met gang de loopplank op. Het was al donker en laat nu de plank door zijn gewicht, onder het wiel van de fiets omkantelen. Hij gilde het uit en met een plons kwam hij in het water terecht. Hij probeerde nog te fietsen, maar dat hielp geen zier meer. Op het schip werd de schreeuw en de plons duidelijk gehoord en alle Pieten kwamen buiten kijken, om te zien wat er aan de hand was.
De dapperste had het snel gezien, nam de reddingstok uit zijn houder en hield die boven Pieterman die gillend in het koude water dobberden op zijn fiets. Kijk daar nou zei een Piet, Dat is onze verdwenen Verzorgingspiet, hij was stiekem gaan zwemmen! Ha lachten alle Pieten en nog wel op de fiets. Intussen pakte Pieterman de stok en werd aan boord gehesen.
Hij schudde zich als een natte poedel. Door andere Pieten werd hij in een deken gerold en naar binnen gedragen en ze zongen in koor: We hebben een Pieterman in het water gevonden. We hebben hem warm in een laken gewonden. We dragen hem nu snel naar binnen. Daar kan hij zijn verhaal beginnen. Wild schommelde de Pieten Pieterman heen en weer. Hij kreeg het er warm van. Geschrokken voelde hij in zijn zak of daar de bril nog zat. En ja hoor daar was hij een beetje nat maar in goede staat. Sinterklaas was komen kijken naar al dat rumoer op het dek, de verzorging piet zette
Sinterklaas zijn bril op toe deze van dichtbij wilde zien wie dat wel was. Meteen zag hij nu zijn verzorging piet en wist ook waar die in een onmogelijk korte tijd geweest was. Want Sinterklaas weet altijd immers alles. O wat was Sint blij. Nu kon hij nog op tijd alle adressen aan de strooipieten doorgeven, zonder ook maar een kindje te vergeten. Die avond was het groot feest op de boot en er werd veel gelachen," hu", zei een van die Pieten die Jan de Wind moet toch eigenlijk in de zak, het is een echte deugniet. Om de Eiffel toren om willen blazen"! Nou" zei Pieterman hij heeft mij en jullie allemaal gered van veel ongemak en vooral onze beste Sint. Zonder Jan, had ik het nooit gered de bril hier te krijgen en ik was dan vasten zeker ergens aan de wolken blijven plakken. Allen keken ze naar de dikke bolle Verzorging pieterman en Lagen krom van het lachen. En zo gebeurde het dat alles toch nog voor het “Heerlijke avondje” in orde kwam. Thl01201123Auteurs rechten voorbehouden volgens de wet

 

 

Home