Het jachtseizoen is open in zuidfrankrijk

Kort verhaal geschreven door ‘verborgen talent‘: schrijver Thl.

Het is weer herfst en het jachtseizoen is weer geopend in Zuid-Frankrijk. Een franse jager loste de eerste zaterdag in het seizoen vlakbij mijn huis een schot, de laatste houtduif viel uit een boom. Het verwondert me dat er nog gejaagd wordt hier, al jaren lang loopt er geen konijn ,haas, of fazant meer rond in de hele omgeving, alles lijkt steriel. Een bij, een vlieg ,of mug is hier nauwelijks te zien.
Het is eigenaardig angstaanjagend stil! Op een van verre komend autogedruis na. Bijna de hele maand kwamen er geen andere jagers meer, het lijkt een uitstervend ras te zijn hier.
We leven echt in een wereld van participeren tegenwoordig en dat zorgt dat er toch nog iets van de oernatuur in de mens te beleven blijft voor de gewone man in zijn dagelijkse leven hier. In de jaren tachtig toen ik hier kwam wonen tussen twee dorpen in op het "platteland" om bioboer te spelen, schoten de hazen voor mijn karretje de weg over en fazanten zette het luidkeels schreeuwend Ké-ké-é op een lopen en namen de ruimte van de vrije hemel die toen echt nog hemelsblauw was en die s'avonds de gehele melkweg vet liet zien. Nu rest nog de maan en enkle grote sterren. Het was een Paradijs voor amateurastronomen. Waar is die tijd gebleven? In de herfst was toen, het geknal van jacht- geweren niet van de lucht. Soms hoorde je iets langs je oren fluiten! Het was echt opletten buiten, nu heb je nergens geen last meer van. geen jagers meer, een duidelijk zwarte sluier verbergt heel vaak het hemelsblauw en laat s' nachts bij onbewolkt weer enkele sterren van de Grote Beer, Weega en de Orion nog zien.
Wanneer je denkt dat het nu rustig is zoals ik heb je het gedeeltelijk mooi mis! De laatste week in September verschenen hier in Zuid-Frankrijk Nederlandse jagers, jonge snelle vette jongens, blitse middenklassers in gloednieuwe vette Mercedes wagens scheuren over de hoofd- en landwegen op weg naar hun vooraf geplande jachtgebieden. In tegenstelling met de Chasseurs française die in hun Quatre Quatre rond scheurden (safariauto’s) De Nederlanders zetten hun wagens enigszins verdekt opgesteld onder groepje struikachtige bomen en beginnen hun jacht.
De jagers hebben het meest moderne spul voor een rijke jacht en charmante begeleiding bij zich om de te maken scoren bij te houden en mee te genieten van het jachtgebeuren. Je vraagt je af of het man en vrouw is, of een op elkaar verliefd stelletje of gewoon samenwerkende jagers die na de jacht heerlijk gaan dineren en zich daarna een comfortabel kamertje nemen in een hun passend hotel na het beëindigen van het jachtgebeuren.

Ze hadden al snel wild in het vizier , want er was beweging in het kreupelhout . Samen slopen ze behoedzaam dichterbij en zagen dat het een bok was. Ze keken elkaar aan...."Even vragen wat de andere van onze groep er van denken, deze stonden aan mijn rechteroor. " nee maar" hoorde ik zeggen" we zijn hier niet helemaal heen gereden om een bok te schieten". Wat is er verkeert aan een bok zei de stoer uitziende dame, "met enkele schijfjes courgette een fijngehakt uitje een toefje, peterselie en een heerlijk gekruid botersausje is het goed te verwerken op de barbecue. Er is niets mis mee, niet dan?
We gaan met hem spreken zei de jager. Mijn verbazing steeg ten top. Ze benaderde de bok en ik hoorde dat ze heel liefelijk een soort dierentaal spraken tegen de door hen verraste bok. Heel lief zoals mensen die men bvb paardenfluisteraars noemt, of zulke die met bomen praten en omhelzen. Dat zijn vaak mensen van hele goede komaf, ik las het menigmaal in tijdschriften en zag het een keer op de TV.

Nu beleefde ik het in het echt, geweldig toch. Ik was benieuwd hoe dat zou aflopen. De man fluisterde aan het oor van de bok of hij vrijwillig wilde meewerken aan hun jachtproject en zijn toestemming wilde bevestigen. De mooie juffrouw hield de bok een tablet voor. Zoiets had ik nog nooit gezien, De jager fluisterde de bok in het oor. dat indien hij eventueel niet mee wilde werken, dat geen directe gevolgen voor zijn levensduur zou hebben. Ze liet hem de jachtvergunning zien, tot mijn nog grotere verbazing zag ik dat de spleetogen van de bok bewogen, waarna hij begon te mekkeren, hij had de naam van de jachtvereniging 'Jachtvereniging Cultuur Tanige Bonzen waarschijnlijk gelezen'.
De bok zag geen verschil tussen de hem geboden mogelijke keuzen en knikte duidelijk ja, nu zonder gemekker. Hij was waarschijnlijk geschrokken van het woord' jachtvereniging'.
Onverstoorbaar vriendelijk fluisterde de jager vragend in het oor van de bok waar hij normalerwijze stond te grazen. "Hi ie"r mekkerde de bok. "Wij hebben anders gehoord in de omgeving hier" fluisterde de jager, " Je was aan de rand van het gazon van de buren". Ik zag de spleten in de ogen van de bok zich vernauwen, het akelige wit van zijn ogen weerkaatst dan veel meer licht.. "Dat mag Absolut niet, doe je het hek daar wel eens open om binnen te gaan"? Nee schudde de bokkenkop." "Die fiets daar tegen de boom is die van jouw"? Ja schudde de bok zijn kop "ik ben oud en loop slecht" Mogen wij het gaan vragen bij de buren; Ik zag de kop van boven naar beneden zwaaien. Dan weten we nu genoeg en gaan we vertrekken werd er in zijn oor gefluisterd, je hoort er nog van over een tijdje, het zal zo een vaart niet lopen, maar ons jachtcomité moet uiteindelijk beslissen.
"Hoe weet ik dat jullie de waarheid daar vertellen" mekkerde de bok," Heb je een e-mail vroeg de fluisterde de jager cynisch in zijn oor", De bok sperde de spleten in zijn ogen heel ver open, alsof hij iets niet goed kon zien. Halfluid en lachend fluisterde de jager "dan stuur ik je meteen een e-mail als bewijs mijnheer bok". De jagers stapte in hun supercar en scheurden weg een dikke stofwolk verhulde de bok, maar hij was niet geschoten! "Puff wat een avontuur!" "Maar", zullen jullie zeggen hoe kun je alles zo horen op afstand en horen wat een bok zegt. Heel simpel, Jaren terug heb ik een cursus influisteren gedaan, nu voor de eerste keer in mijn leven ervoer ik dat het echt werkt, voordien wilde het maar niet, omdat ik dacht dat het onzinnig was.
Nu vandaag besef ik dat, als er iets gebeurd en je hebt daar interessen in, er wanneer er geen enkel twijfel in je is alles kan. Twijfel en angst is de ellende van alles in deze wereld! Je hoort de bok in je hoofd de dingen zeggen, het gaat niet via je oren, er bestaat schijnbaar een soort medium dat gedachten rechtstreeks overdraagt. De mooiste ervaring was dat ik ook letterlijk de vragen van de betreffende mensen in mijn hoofd kon horen. Achteraf bekeken zijn het immers ook maar dieren. Ze willen dat niet weten en trekken daarom kleren aan en daarover dikwijls nog een stalen supercar, zodat ze op een soort glinsterend buitenaardse lijken die met geraas en stank zich snel te voorschijn kunnen toveren om vervolgens toe te slaan, zoals dat aliens betaamd in films..
De volgende ochtend liep ik het pad af naar het riviertje hier, om aan de bok te vragen of hij zijn email ontvangen had gisteren. Tot mijn verbazing zag ik hem langs de dijk liggen in een hoop gestold bloed.Ik liep erheen en zag dat hij beide oren miste, zijn bek was gesnoerd met rode tape en het dier miste een hoefje van zijn linkerachterpoot, afgehakt Een vies zwartachtig gat waar een rood bloedfonteintje gestold opstond. Een opgedoogde rivier van gestolde bruinachtige bloedstroop sloot aan op de gestolde hoop bloed.
Hadden de jagers teveel naar de" spannende" politie afleveringen gekeken op BVN? Of was..?!....
Ik had nog een geweerschot gehoord gisteren nadat ik koffie gezet had om te bekomen van mijn avontuur. Je let er niet op, het jachtseizoen is immers open en er lopen altijd nog wel natuurliefhebbers rond hier, ook al is er geen beest meer te bekennen.
Waarschijnlijk heeft de Jachtvereniging Cultuur Tanige Bonzen, toch een bok geschoten, en omdat ze geen courgette, een toefje peterselie, noch fijngehakte uitjes bij zich hadden en een botersausje misten, hebben ze de bok maar laten liggen. Van de buren hoorde ik dat zij de Gendarmes hadden gebeld omdat ze een dode bok hadden zien liggen die toegetakeld was en dat een stelletje dat leek op Jehova's getuigen op missie, om barbecuekooltjes hadden gevraagd inplaats van de boodschap van hun heer te brengen. Dat was gisteren even na het eten.

Nog geen uur later kwamen twee Gendarmes bij mij aankloppen, en vroegen of ik een bok geschoten had. Het lijkt wel of wij Nederlanders daar een reputatie in hebben! Na 38 jaren zien sommige personen je nog steeds als iemand met molentjes en op klompen. ik zei dat ik nooit een bok schoot en vertelde hun het avontuur dat ik beleefd had gisteren. Ze vroegen welke kleur de wagens hadden, ik zei dat ik kleurenblind was en dat dus niet met zekerheid kon zeggen. Ze knikte begrijpend en vroegen of ik het kenteken van de stropers wist, dat had ik heelaas niet goed gezien. ik wist nog wel twee letters vier cijfers gevolgd door twee letters." Aa" zeiden ze gelijktijdig " comme le notre, maar dan een cijfer minder in het midden". Juist zei ik. Ze wenste mij nog een mooie dag, salueerden en vertrokken.
De bok werd even later weggehaald. Waarschijnlijk ingevoerd door een slimmerik in Nederland om er delicate barbecuestokjes van te maken . Je weet wel, met schijfjes courgette, ananas, augurk en spaansepepers ertussen of als droogvoer voor het aquarium, want Holland is groot in participatie en handel drijven . Hier 'schiet men geen bokken' en ze eten, daar is geen sprake van. Ook al is er niets mis mee zoals men zegt op de Nederlandse BVN TV........... Thl 41016324 Auteursrechten voorbehouden volgens de wet.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Home